<

Bangkok 1970-1973
o

Prikpen en slate
o

Bangkok, eind zestiger jaren. Twee leerlingen van de blindenschool, komen elke week bij mij thuis om bijles in de Franse Taal te krijgen. Twee jaar lang. Ik zie hoe zíj zien. Hoe ze via aanraking lezen. Ze leren me Braille. Dan kan ik ook in het donker lezen, zeggen ze. Je "schrijft" met een prikpen en een metalen slate of lei. In die lei zitten gaatjes Steeds setjes van twee rijen tegenoverelkaar van drie gaatjes onder elkaar. Zes gaatjes waar je in kan prikken. In het nogal dikke papier dat je onder de slate legt. De positie van de gaatjes is van belang. Er kunnen onderling allerlei combinaties gemaakt worden al waar je maar de pen in prikt. Die kombinaties stellen de letters van het gewone alfabet voor. Je prikt bijvoorbeeld de twee bovenste in, de 4 onderste laat je onberoerd en dan heb je een letter. Zo schrijf je achterelkaar letters, woorden en zinnen op: met de prikpen worden er putjes, holle puntjes in het papier gemaakt. Sla je het blad om dan krijg je bolle punten waar je bij het lezen snel met je vingers over heen gaat.
o

Wat hebben die holle en bolle punten van het brailleschrift eind jaren zestig met mijn latere werk als beeldend kunstenaar te maken? Zijdelings. Het hielp me bij het selectieproces van wat wel en wat niet. Een mens werkt graag met eigen bagage ook al is het in andere vorm.
o

Die putjes-puntjes die je in het papier prikt, waren elementen, kleinste eenheden. Het beeldscherm van de computer kent pixels of plaatjes elementen. Ze hebben geen vastgestelde fysieke grootte. Maar ze verwijzen naar adressen in de computer. Ze horen ergens 'thuis'. Een plaats die zich verhoudt tot andere plaatsen. Ze zijn aanspreekbaar,
o

Het gebeurde dat één van mijn leerlingen, Lloyd, bloedend bij me aan kwam. Niet altijd bracht hij het er in het drukke verkeer heelhuids af. Die tocht van A naar B met al zijn obstakels deed me nadenken over de weg die hij tastend aflegde.
o

Op zijn pad kwam het één na het ander, achter elkaar in de tijd. Die tastzin zo tegengesteld aan het visuele zintuig, waarmee je alles in één keer en van een afstand ziet. Een pad afleggen.....maar dat doen de ogen ook voordat ze bij hun object aankomen. Ook doen zij dat via de filmcamera met zijn shots achter elkaar. Het filmen van een gebeurtenis of 'footage', voetenwerk. Het loopje.