<

1954      Hond     Haarlem    Psychische automatismen
o


Op mijn twaalfde kreeg ik een hond. Een cocker-spaniel die zó trok wanneer ik hem uitliet, dat ik meegesleurd werd naar waar hij maar wilde zijn. Hij raakte wel eens in zijn eigen riem verstrikt, als hij het klaar had gespeeld om in opperste opwinding drie of vier keer om een boom heen te rennen.

Er was maar één groots moment in onze relatie. Hij had zwart krullend haar en er was een heleboel van. Je zag zijn ogen bijna niet. Op een gegeven moment bereikte dat haar een lengte die maakte dat hij zelf niet meer goed kon zien en overal tegen aan botste.
o

De hond werd door mijn moeder resoluut geknipt. Wij kinderen stonden er om heen. Er lag een reusachtige hoeveelheid zwart haar op de grond, op het blauwe zeil. Zonder na te denken deed ik een stap naar voren en maakte een nieuwe hond van dat haar.

Daar lag hij, onbewogen. Met zijn vier zwarte pootjes duidelijk zichtbaar. Zijn ogen onzichtbaar. Zo lag hij inderdaad wanneer hij zich eindelijk ontspande. De eerste impressie was dat het de hond wás. Geen twijfel mogelijk. Hij had de andere hond vervangen.

We wisten pas hoe het zat, toen er zich een hond afsplitste van de hond die door mij gemaakt was. Die met zijn tong uit de bek en een scheef loopje de kamer binnen liep. Die iedereen op de zenuwen werkte maar écht leefde. We hadden te maken gehad met een goed gelijkend beeld.

Het gevolg van die verstoorde illusie was een algehele niet te stuiten lachbui. Het éne volgde het andere noodzakelijker wijze op. En wij deden wat de hond deed: we traden uit ons zelf!
o

Dat automatisch een gelijkenis willen maken (ik moest dat nu eenmaal doen), die illusie van leven die een gelijkend beeld geeft, de realiteit die even later binnenkomt en dat onbedwingbaar lachen bleven in mijn herinnering aan elkaar gekoppeld...

Bij dat lachen gaat het om een onwiilekeurige reflex

Op het moment dat het gelijkende beeld de illusie geeft levend te zijn, is dat beeld een realiteit van de waarneming. Het doet voelen, denken en prikkelt je netvlies. Op dat moment is het een levensvorm. Die levensvorm kun je uitbreiden, een ontwikkeling in de tijd geven, laten duren.
o

Het oprichten van de schijn tot iets wat levend en werkelijk is. Pouvoir de résurrection.