<
o

De Laan van Meerdervoort 1972/3
o
o

Na mijn verblijf in Thailand ging ik in Den Haag wonen. Op de hoek van de Laan van Meerdervoort en de Anna Paulownastraat - dus op de rand van het kruisingsvlak - stond in de jaren zeventig een man die bij de stoplichten onverstaanbaar brabbelde. Tegelijk maakte hij brede stop- en doorlaat- gebaren. Hij wilde me iets zeggen, maar kon dat niet. Zijn gebaren vervingen zijn taal.

Ik zag de scene terloops, als één van de de vele indrukken die ik op zo'n dag tot me nam. Ik, die toen op de Vrije Akademie zat en misschien wel ernaar toe op weg was. Ik zag hem meer dan één keer staan.

Wat ik zag toendertijd en waarom het schouwspel me toch is bijgebleven is, was het woordenloze van het gebrabbel van de man, het haperen van de taal en het beeld dat de functie van taal overnam.
o

Mijn resolute beslissing in 1988 om met de computer door te gaan, moet met de herinnering aan dit beeld te maken hebben. De gebaren van de man vertelden het me: doorgaan en stoppen of wel 'ja en nee'. Elementairder kon het niet. Ha, de computer! Onbewust bleef misschien ook de indruk van dat lege vlak me bij, als er bij het oranje licht 'de ruimte vrij gemaakt werd', hangen. Dat zag ik zo concreet gebeuren.
o

o