<

Naïef moment
o

Ergens als je nog maar in het begin van een film bent - of het op TV is of in de bioscoop - als je tenminste niet naar een film kijkt die bekend is, maar zo maar, naar onverschillig welke, kan er er een niet bewust beleefd moment bij het kijken komen waarop je een stille beslissing maakt: ja!. Ja,ik ga er in mee, er is daar iets dat mijn blik vangt.

Er is een 'suspension of disbelief'. We nemen het op ons er in te geloven. Het is bijna een eed van trouw aan wat komen gaat, aangestuurd of beter aangevuurd door de emoties die de beelden bij je opwekken.
o

Hoe zou je zo'n moment kenschetsen? Is het een bewegelijk schijnsel, een lichteffect waarvan je de oorzaak niet kent. Een combinatie van beeld en geluid? Een combinatie van patronen? Je wordt gelokt, in de luren gelegd en je gaat er voor...
o

Het gaat allereerst om de beweging zelf. Eigenlijk moet je teruggaan naar een 'oer'situatie'. Alleen en onbeschermd in de woeste natuur. Wat beweegt daar? Is er gevaar voor mij of kan ik gerust zijn? Dat is de eerste instinctieve reactie. Je wilt gevoed worden met informatie...... Die beweging wil je wat zeggen. Ze is een Teken. Althans voor jou.
o

Zo'n plotselinge onwillekeurige overgave kan niet tot uiting gebracht worden in gewoon fotografische beelden. Er is een ongewilde projectie van jezelf naar het filmbeeld en het filmdoek toe en omgekeerd. Het filmbeeld en het televisie beeld claimt levendigheid . Het wil zich net zoals het echte leven continueren. Het is er en wil voortbestaan. Elke keer wanneer je begint te kijken naar een reeks beelden is het beeld nog jong. Het begin van het verhaal van het beeld. Dat wordt op allerlei manier weergegeven in filmscenes. De regisseur zorgt er wel voor. Een ontluikende liefde, lente, het begin van de dag, het laatste dus het eerste nieuws, een pas geboren baby, kortom het nieuwe, het eerste. Door hen wordt je meegetrokken in wat komen gaat. Je moet wel kijken.

Misschien zijn dit soort scènes in één beeld te vangen? Je gaat dan een pad op terug naar een primitievere kijk. Ooit had je gemeenplaatsen. De troubadour begon zijn lied met de lente. Of begon met een gebed vol geloof en hoop.. Of haalde een autoriteit uit de Oudheid aan omdat hij 'eerste' was. Er werd een gemeenschappelijk 'electro-magnetisch' vlak gecreëerd. Zo openden we ons hart of werd onze geest geprikkeld. En zo is het nog steeds.
o

Ps

In mijn werk is er sprake van verdichting. Denk aan dromen zoals Freud ze beschrijft: één enkel droombeeld bevat meerdere verbeeldingen. Er is een verscheidenheid aan interpretaties mogelijk bij elk van mijn figuren. Ze zullen veel uitgebreider zijn dan de figuren zelf.

Elk Teken verwijst naar verschillende betekenissen. Het nieuwe of "wat het eerst komt" manifesteert zich op meer dan één manier in onze belevingswereld.
o
o

2012/2013 mail aan Abe van der Werff. Hier en daar uitgebreid. 2017
o