<

1978     Parelsnoeren     Washington DC     aan vd Werff 2013-15
o

Na mijn verblijf in Bangkok ontdekte ik nog één keer een heel andere cultuur dan die van mijzelf. Dit keer was het de Verenigde Staten: ik ging wonen in Washington DC.

Ik kwam niet alleen in het diplomaten milieu terecht, waar diners werden gegeven, recepties gehouden. Ook schreef ik me in op de Corcoranschool of Art waar ik les kreeg van van kunstenaars uit de in die tijd befaamde Washington Color School. Zoals Leon Berkowitz and Gene Davis.
o

Alles in je omgeving kan een inspiratie bron zijn, ook recepties en diners. Wat je ook maar ziet. Parelsnoeren had ik nog nooit in zo'n grote getale zien flonkeren. De dames leken als een soort oesterachtigen de parels zelf geproduceerd te hebben zozeer dicteerden hals, schouderpartij en boezem de vormen van de snoeren . Het binnenkamerse licht gaf het tafereel een speels en veranderlijk aanzien. Er leek een sociaal spel gespeeld te worden.

Geinspireerd maakte ik kleine werken, waarbij ik de vormen over nam van bord- spelen zoals Ganzebord en Mens Erger je niet. Tegelijk stelden de werkjes de strengen van de parelkettingen voor, die om de nekken van dames hun paden uitstippelden. Waarom nam ik eigenlijk de omtrekken van spelborden over? Ik denk dat ik op mijn manier probeerde mijn belevenissen naar buiten te brengen, op een doek te projecteren. Leek het niet of ik bij elke worp van de dobbelsteen - net zoals bij Monolopy - naar een andere plek gestuurd werd?

Maar wel logisch dat ik na die binnenkamerse bespiegelingen mijn aandacht op de buitenwereld richtte: de compacte massa's in de straten, de verkeerslichten die hen beschenen, de taxitekens die als wit schuim meegolfden met hun dragers, de taxi's zelf.
o

Terug in Nederland werkte ik de thema's uit. Grotere schilderijen, nulletjes in spelbordformaties op donkergroene achtergrond. Rood en groen van de verkeerslichten. Zwart en wit van dobbelstenen. De inspiraties mengden zich. Later boog ik die strengen recht in langwerpige schilderijen op grijze achtergrond, het leken omhoog gerichte asfaltwegen, waarop koplampen/stadslichten zich rangschikten. o
o

Niet veel later trok ik dat spel-achtige door naar mijn figuren, tekens of beter betekenaars die maar heel losjes refereren aan hun 'betekende'. De figuren zouden immers later ook met elkaar relaties aangaan.
o

Zin toegevoegd 2018 (Afhakken na "taxi's" Laatste zin houden.)