<


'Lectuur Zeventiger jaren. Opgeschreven in website 2007 Den Haag   Over Dora Vallier.
o

....................
o

Ik las in de zeventiger jaren 'l'Art Abstrait' van D o r a   V a l l i e r. Ze wees er op dat onze zintuigen in een heel nauw spectrum functioneren. Maar dat we via instrumenten over een breder spectrum beschikken. In haar boek stonden afbeeldingen van 'micrographies' van stoffen die onder een electronische microscoop gelegd waren. Ze legde het verband met abstracte schilderijen. Daar leken die micrografieën op. Het ging om het onzichtbare licht. Dat buiten het bereik van mensen ogen valt. Het donker. Waarin een blik geworpen kan worden met behulp van apparaten. o
o

 PS   Één van haar slimme opmerkingen wil ik alsnog vermelden."Le signe, dernier refuge du réel." Het teken, laatste toevluchtsoord van het werkelijke.
o

Dát had ik toen niet gelezen. Natuurlijk, die optische instrumenten waar Vallier het over had, nemen waar met hun sensoren. Zij vangen signalen op. Alléén apparaten registreren zonder blikken of blozen alles wat ze opvangen. De werkelijkheid zoals die wordt geregistreerd door het fototoestel of de filmcamera is in principe objectief en gebaseerd op feiten. Mensen registreren subjectief want in het bezit van een psyche die hun waarnemingen kleurt met wensen en verlangens.

Ons psychisch apparaat wil meer dan de feitelijke werkelijkheid. Er zal altijd de roep naar meer dan het feitelijke zijn.
o

Een commentaar op haar tekst. 2020. " Het instrument ontvangt het feitelijke fysieke teken, de luisteraars en de kijkers ontvangen een psycho-akoestisch of psycho-optisch teken".
o

......................
o

2026 Dit is een deel van een grotere tekst. Het bovenstaande heb ik geschreven in 2007 maar beleefd in Den Haag in de zeventiger jaren. De hele tekst staat in Uit website 2007 LEKTUUR.